Ποίημα για την αγάπη και τη λήθη

Μανόλη Γεωργιάδη, Του μισεμού

    Μετά από καιρό κάνω μία ακόμα ανάρτηση με ένα ποίημα ενός μαθητή μου. Είναι πολύ συγκινητικό τώρα που έφυγα από αυτό το Σχολείο (όχι όμως από το χώρο της εκπαίδευσης), να ξέρω ότι οι παλιοί μου μαθητές, που  και αυτοί έχουν φύγει, συνεχίζουν το δρόμο τους με ποίηση. Ο Μανόλης έγραφε και γράφει ποιήματα και ελπίζω να συνεχίσει να γράφει...και κυρίως να ζει "ποιητικά".
   Ο Μανόλης Γεωργιάδης είναι απόφοιτος πια του Πειραματικού Σχολείου του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και το σχολ. έτος 2012-13 ήταν μαθητής του Γ1 Λυκείου.

Του μισεμού

Ο φόβος

του ονείρου

του απείρου

ο λογισμός

Αχ, για να γευτώ

τα χείλη σου

το δέρμα σου

ν'αγγίξω

Μη μου μιλάς

απότομα

να μου χαμογελάς

Της λήθης

σύμπτωμα:

Mου λείπεις

Joos Van Craesbeeck (1605-62), Νεαρός άνδρας που γράφει. 

http://www.bridgemanart.com/en-GB/asset/175158/craesbeeck-joos-van-c-1605-62-follower-of/young-man-writing-oil-on-canvas

Ποιήματα για την αγάπη: ένα ποίημα του μαθητή Γρηγόρη Σαμαρά

Είναι ένα ποίημα του μαθητή του Α2 Λυκείου, Γρηγόρη Σαμαρά, με θέμα την αγάπη.

Κοντά σου

Αν εσύ είσαι η θάλασσα

Θα ήθελα να είμαι ναυτικός

Αν εσύ είσαι αστέρι

Θα ήθελα να είμαι ο ουρανός

Αν εσύ είσαι το σύμπαν

Θα ήθελα να είμαι η Γη

Αν εσύ είσαι Ουράνιο Τόξο

Θα ήθελα να είμαι η βροχή

Για να βρίσκομαι πάντα

κοντά σου!

J. Atkinson Grimshaw, Ερωτευμένοι στο δάσος υπό το σεληνόφως. 1873. Ιδιωτική Συλλογή.

D. Gabriel Rossetti, Η Αγάπη του Δάντη. 1860. Tate Britain. Λονδίνο.

http://www.artrenewal.org/pages/artwork.php?artworkid=37833
http://www.tate.org.uk/art/artworks/rossetti-dantis-amor-n03532

Ένα ποίημα για τον Μπωντλαίρ

Είναι ένα ποίημα της μαθήτριας της Γ Λυκείου Ράφτη Νεφέλης, αφιερωμένο στον γνωστό Γάλλο ποιητή Σαρλ Μπωντλέρ.

Φωτογραφία του Σαρλ Μπωντλαίρ (1821-1867). Θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς ποιητές της γαλλικής και παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ένας από τους εισηγητές του συμβολισμού στην ποίηση.

Ράφτη Νεφέλη, Στον Μπωντλαίρ

Η βραχνάδα της φωνής σου αιωρείται πάνω

από τη συννεφιασμένη πεδιάδα

των παραισθήσεων μου.

Στέκεις εκεί, με το κόκκινο μπαλόνι,

της περασμένης σου παιδικότητας, στο χέρι

και μου κάνεις σινιάλο.

Σε πλησιάζω και ξαφνικά ο ουρανός σκοτεινιάζει.

Κρύβομαι στις ρυτίδες του προσώπου σου.

Είναι υγρά και σκοτεινά εκεί.

Ναι, είμαι ασφαλής.

Το σταχτί σεντόνι μας, άχρηστο χωρίς εμάς,

κρέμεται σε ένα κλωνάρι, όπως και το σύννεφο

που υιοθετήσαμε προχθές.

Θυμάσαι;

Φιλώ τον καρπό του δεξιού χεριού σου

και περιμένω να με ευλογήσεις,

όπως με ευλόγησε πριν από δεκαεπτά χρόνια

ένας ξεχασμένος ακροβάτης που παραπατούσε

ανάμεσα σε αποξηραμένους εφιάλτες

ανάμεσα σε λέξεις και κραυγές.

G. Courbet, Μπωντλαίρ. 1848-49. Μουσείο Fabre.

http://www.uvm.edu/%7Esgutman/Baudelaire.htm

Ποιήματα του Μανώλη Γεωργιάδη

Άλλα τρία ποιήματα του μαθητή του Γ1 Λυκείου, Μανώλη Γεωργιάδη

Μανώλη Γεωργιάδη, Eλλειμματικό

Ένα διάλειμμα από την καθημερινότητα.

Μια βουτιά στις αναμνήσεις.

Ένας κόμπος στο λαιμό.

Ένα ποίημα δίχως ρήμα.

Ένα μήνυμα θολό.

Fr. Leighton, Η επιστροφή της Περσεφόνης. 1891. Leeds Art Gallery.

Μανώλη Γεωργιάδη, Οι 2 όψεις της Περσεφόνης

Όπως ο κέρβερος ακούραστος φυλάει τις πύλες του θανάτου,

έτσι κι εγώ ακοίμητος φρουρός θα σ' αντικρίζω

όταν πάνω στο σώμα μου το έρεβος θα κοιμάσαι.

Μετέτρεψες τον Άδη μου σ' αυλή του Παραδείσου,

μα έξι μήνες πέρασαν γλυκιά μου Περσεφόνη

κι από αλλού θα σε ζητούν την άνοιξη να φέρεις.

Εδώ αρχίζει ο χειμώνας μου και με τρυπά ο φόβος.

Εδώ τελειώνουν τα όνειρα που κάναμε παρέα.

D. Gabriel Rossetti, Περσεφόνη. 1874. Tate Britain Gallery.

Μανώλη Γεωργιάδη, Ευλογία

Ένα πιάτο φαΐ στο τραπέζι

αέρας κρύος απ'την εξώπορτα


μια καλησπέρα κουρασμένη

ένα φιλί συνηθισμένο.

Δεν ειναι τέλειο,

ειναι αρκετό.

Το θεό ευχαριστείς !

http://www.tate.org.uk/art/artworks/rossetti-proserpine-n05064
http://www.leedsartgallery.co.uk/gallery/listings/l0033.php

Ποιήματα για τον έρωτα: ποιήματα της Ειρήνης Ναθαναηλίδου

Ποιήματα για τον έρωτα

   Είναι δύο ποιήματα που έγραψε η μαθήτρια της Θεωρητικής Κατεύθυνσης της Γ Λυκείου, Ναθαναηλίδου Ειρήνη. Ποιήματα ερωτικά που μας ταξιδεύουν...

Η νεανίς που εχάθη εις την θύμισιν του παρελθόντος

Το παραθύρι ανοιχτό

Κι η ματιά της ξεγυμνώνει τ᾽ολόφωτο φεγγάρι

Το σεληνόφως σμίγει μες την αγκάλη της

Απαλό το χάδι του, γαλήνια η φωνή του

Και ξάφνου, όλα χάνονται

Σκότος στο δώμα, νεκρική η σιγή

Λαλιά από τα ρόδινα χείλη δε βγαίνει, σιωπεί

Μιλεί μονάχα η συγχυσμένη της ψυχή

Πόνος, δεν την καταδέχεται η Λήθη

Κι οι Ερινύες της πλέκουνε το δίχτυ του μαρτυρίου

Πόνος· σαν ενθυμείται...

J. Atkinson Grimshaw, Το πνεύμα της νύχτας. 1879. Ιδιωτική Συλλογή.

Έρως· πόνος ψυχής

Σκοτεινοί άγγελοι τον κόσμο τριγυρίζουν
Μες της νύχτας την τρισάγια σιγή
Και κάπου, κάποιοι πανηγυρίζουν
Για αυτούς που ο πόνος κυριαρχεί

Με τα δικά σου μάτια, τρυφερά
Αγαλιάζουν της ψυχής μου την ανάστατη τη φύση
Άγρια, αγαλήνευτη, χαμένη μες τη θλίψη
 Γαλήνη ξεχειλίζει στη δική σου αγκαλιά

Ηλιαχτίδα μες το σκότος της ανθρώπινης της φυλακής
Η μοναξιά αποκλείει άπαντες από παντού
Αιώνια θλίψη, βυθισμένη στα έγκατα μιας "υπάρχουσας" ψυχής
αιχμάλωτη του καθημερινού και αβάσταχτου της πόνου

http://www.artmagick.com/pictures/picture.aspx?id=5493&name=spirit-of-the-night

Ποιήματα για τον έρωτα: Δύο ποιήματα του Μανώλη Γεωργιάδη

Δύο ποιήματα για τον έρωτα.

    Είναι δύο ποιήματα για τον έρωτα από τον μαθητή του Γ1 Λυκείου Μανώλη Γεωργιάδη.

Μανώλη Γεωργιάδη, Νανούρισμα

Κοιμήσου μες στην αγκαλιά που άνοιξα για σένα
κι εγώ θα σε παρατηρώ με μάτια δακρυσμένα.
Γιατί πολύ κουράστηκα μεχρι να σ'αποχτησω
τα κουρασμένα χείλη σου με πάθος να φιλήσω.

Κοιμήσου και γω σου 'φερα τον ύπνο ζαχαρένιο
για να σου φέρει όνειρο γλυκοπαραμυθενιο.
Κι εγω απαλά θα τραγουδώ δίχως να ξαποσταινω
ένα νανούρισμα μικρό από ευτυχία γραμμένο.

Κοιμήσου και σου ετοίμασα δώρο μόλις ξυπνήσεις,
δύο πουλιά που κελαηδούν τα μάτια για ν'ανοίξεις.
Κι άμα φοβάσαι τη φυγή από την αγκαλιά μου,
θα σε κρατώ πριγκίπισσα για πάντα στην καρδιά μου.

Εdw. Munch, Κορίτσι στη θάλασσα. 1896. Munch Oslo Museum.

Μανώλη Γεωργιάδη, Νόστος

Χαράζει ο ήλιος πένθιμα κι η πλάση έχει σιγήσει.
Το σμαραγδένιο σου κορμί θα νοσταλγώ για μήνες.
Τα σύννεφα το κρύψανε προτού με χαιρετήσει
τώρα θα πρέπει ν'ανεχτώ Κύκλωπες και σειρήνες.

Εχαθηκες σαν την ευχή που χρόνια με ορίζει.
Ο νους μου σ'αποχαιρετά σα ζωγραφιά φθαρμένη.
Το άρωμα σου έπαψε έρωτα να θυμίζει,
έτσι φριχτά ο θάνατος γελάει και περιμένει.

Το στίγμα σου στις φλέβες μου ο χρόνος το'χει σβήσει.
Απέραντη μου εσύ φυγή σε κλαίω σαν πεθαμένη.
Ταξίδια κάνει το μυαλό μήπως σε συναντήσει
όμως τα άστρα σα ρωτώ σ'έχουνε ξεχασμένη.

Ολόγιομο κι ερωτικό απόψε το φεγγάρι
στη μοναξιά με βύθισε σαν ναύτη στη στεριά.
Ειναι τα χείλια σου αυτά που μ'έχουν συνεπάρει
και με βαστανε πριν πνιγώ στα σκοτεινά νερά.

Μα αν τα καράβια μου βρεθούν στα μέρη τα δικά σου
θα ξεστρατίσει η ψυχή η χιλιοπληγωμενη.
Ο νοστος που μ' οδήγησε ξανά στην αγκαλιά σου
θα μοιάζει κάθε ταξιδιού ευχή εκπληρωμένη.


http://www.abcgallery.com/M/munch/munch-3.html

Ένα ποίημα για τον έρωτα και οι Προραφαηλίτες ζωγράφοι. Ένα ποίημα της Σταυρούλας Χατζηασεμίδου

Ένα ποίημα

    

   Μου το έστειλε με email η μαθήτρια του Α2 Λυκείου Σταυρούλα Χατζηασεμίδου. Με συγκινούν πάντα οι δημιουργίες των μαθητών μου...Για αυτό, θέλω να μοιρασθώ τη συγκίνησή μου μαζί σας. Το ποίημα μου θύμισε τους αγαπημένους μου Προραφαηλίτες ζωγράφους.

...

Και τώρα δες το φως 

στα ασημένια της μαλλιά

και τα χρυσά της μάτια.

Μαρμάρινα δάχτυλα χαϊδεύουν 

τις άκρες του κόσμου.

Βαριά η καρδιά που κουβαλάει μέσα στο στήθος της

Γρανιτένια ταφόπλακα

με τα ονόματα του παρελθόντος

μόνιμους ψιθύρους στα χείλη της.

Και το νερό που τρέχει στο σώμα της 

προσπαθεί να ξεπλύνει τις αμαρτίες

Δεν μπορεί-ανεξίτηλα γραμμένες στην ψυχή, 

στα στοιχειωμένα μάτια.

Μπορεί όμως-και το κάνει- να θυμίσει

τα αγγίγματα των εραστών στη ραγισμένη της καρδιά.

D. G. Rossetti, Beata Beatrix, 1864-1870. Tate Britain.

J. Ev. Millais, Μαριάννα. 1851. Tate Britain. 

J.W. Waterhouse, H αρχόντισσα του Σαλότ. 1888. Tate Britain.

J. R. Sp. Stanhope, Οι σκέψεις του παρελθόντος. 1859. Tate Britain.

Arthur Hughes, Απρίλης Αγάπη. 1856. Tate Britain.

Όλοι οι παραπάνω πίνακες εκτίθενται στην έκθεση για τους Προραφαηλίτες ζωγράφους που διοργανώθηκε από την Πινακοθήκη Tate Britain στο Λονδίνο.
Βλ. http://www.tate.org.uk/whats-on/tate-britain/exhibition/pre-raphaelites-victorian-avant-garde

Παναγιώτης Λανταβός, Χωρίς τίτλο

  Ένα τρυφερό κειμενάκι μου έστειλε χθες με email ο μαθητής μου Παναγιώτης. Με συγκίνησε τόσο πολύ, όταν το διάβασα, που αποφάσισα αμέσως να το αναρτήσω... 
Ο Παναγιώτης Λανταβός είναι μαθητής του Α2 Λυκείου. Όλα τα παιδιά του Α2, κορίτσια και αγόρια, είναι υπέροχα...και θα σας παρουσιάσω και άλλα κείμενα από τους μαθητές αυτού του τμήματος.

Χωρίς Τίτλο

Μπορούσε να δει τα χρώματα στα πρόσωπα των ανθρώπων. 
Το μοβ είναι η μελαγχολία , η ώχρα η παραίτηση˙  το άσπρο είναι η αρχή και το μαύρο το τέλος. Και το πορτοκαλί, αυτό το απαλό πορτοκαλί της ανατολής είναι η αληθινή χαρά. Πόσο καιρό είχε να δει πορτοκαλί. Οι άνθρωποι δεν έχουν πια χρόνο να δουν την ανατολή, δεν ξέρουν αυτό το χρώμα.

Αλλά και αυτή είχε πολύ καιρό να δει πορτοκαλί στο πρόσωπο της˙ γιʾαυτην η ζωή ήταν ένας ενδιάμεσος σταθμός, προχωρούσε σιωπηλά παρατηρώντας τους ανθρώπους να έρχονται και να φεύγουν. Περιμένοντας τον χρόνο να μετατρέψει το σώμα της σε σκόνη.

Παναγιώτης Λανταβός Στρατηγάκης   

Winslow Homer, Η ονειροπόλος. 1872. Ιδιωτική Συλλογή.