Το Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης



Το Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης πρωτολειτούργησε το 1934-35 με πρώτο Επόπτη του Σχολείου τον μεγάλο Έλληνα παιδαγωγό Αλέξανδρο Δελμούζο και Διευθυντή του τον επίσης σπουδαίο Έλληνα επιστήμονα Βασίλειο Τατάκη. Από τότε πέρασαν και άφησαν ανεξίτηλο το πέρασμά τους μεγάλοι δάσκαλοι και πνευματικοί άνθρωποι. Ο Γιώργος Θέμελης, ο Ιωάννης Ξηροτύρης, ο Πολύκλειτος Ρέγκος, ο Σαράντος Παυλέας, ο Κωνσταντίνος Μπότσογλου, ο Νίκος Παραλής είναι μόνο μερικές περιπτώσεις σημαντικών πνευματικών ανθρώπων.
Το Πειραματικό Σχολείο είχε την τύχη να στεγαστεί σε οίκημα που σχεδιάστηκε με τη φροντίδα και την αισθητική του μεγάλου αρχιτέκτονα Δημήτρη Πικιώνη, οίκημα που ακόμη και σήμερα αποτελεί κόσμημα για την Πόλη μας.
Σήμερα το Πειραματικό Σχολείο, όντας πλέον και Πρότυπο, αναζητεί έναν νέο δρόμο που αποτελεί όμως συνέχεια της σπουδαίας του παράδοσης.

Δευτέρα, 2 Απριλίου 2012

Υπερρεαλισμός: μία δοκιμή ποιητικής γραφής από τους μαθητές της Θεωρητικής Κατεύθυνσης στο μάθημα της Λογοτεχνίας

     Το παρακάτω κείμενο είναι δοκιμή υπερρεαλιστικής ποιητικής γραφής από τους μαθητές και τις μαθήτριες της Θεωρητικής Κατεύθυνσης της Γ Λυκείου. Η απόπειρα έγινε στην τάξη, όταν η Παναγιώτα ρώτησε "τελικά, τι είναι υπερρεαλισμός";  Έτσι, προσπαθήσαμε να συνθέσουμε ένα ποίημα που να κινείται στην ατμόσφαιρα του υπερρεαλισμού. Μπορεί το ποιητικό υποκείμενο να είναι συλλογικό;  Στην προκειμένη περίπτωση φαίνεται ότι μπορεί. Ένα συλλογικό ποιητικό υποκείμενο, φορέας συλλογικής συνείδησης μίας ολιγομελούς ομάδας μαθητών (5 αγόρια και 8 κορίτσια αποτελούν το τμήμα της Θεωρητικής Κατεύθυνσης) που βλέπουν να χάνεται ή να έχει χαθεί η ξεγνοιασιά της παιδικής τους ηλικίας και αγωνιούν για το μέλλον και για αυτό που περιμένει όλους μας...


Ωδή σε μια εποχή που χάνεται

Κόκκινο· 
αίμα κυλάει
πληγές ανοιχτές
στο παιδικό παιχνίδι

Καλπάζει 
τρελό
το καρουζέλ
της ζωής μας
Μπαλόνια πετούν
στον αχό
χάνονται...

Θόρυβος· 
τα γέλια
η πόλη
καταπίνει...

Κόκκινο
αίμα κυλάει
στην αποκαθήλωση
του ανθρώπου.

Η πρώτη σύνθεση του ποιήματος έγινε από το μαθητή Παπατζίμα Χάρη. Στη συνέχεια, η τελική μορφή συνδιαμορφώθηκε στην τάξη από όλους μας...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου